» Projekt Sukces » NLP » Techniki NLP » Panorama społeczna
Wzrokowe Wskazówki Systemu Reprezentacji (Eye Accessing Cues)
Nie wiem czy zwróciłeś uwagę na to, że podczas rozmowy Twój interlokutor co jakiś czas „strzela oczami” w różnych kierunkach. Z badań neurologicznych wynika, że ruchy oczu związane są z aktywacją konkretnych obszarów mózgu. W naukach neurologicznych nazywa się to ruchami bocznymi oczu (LEM), natomiast w NLP – przyjęła się nazwa – wzrokowe wskazówki systemu reprezentacji. Nazwa ta wynika z możliwości ich wykorzystania, czyli rozpoznania sposobu, w jaki ludzie zdobywają informacje.
Gdy przypominasz sobie jakiś obraz z przeszłości, Twoje oczy zwracają się w górę i na lewo. Gdy tworzysz nowy obraz, oczy przelatują na prawy górny róg. Przywoływanie dźwięków związane jest z ruchem poziomym w lewo, a konstruowanie – w prawo. Gdy przywołujesz jakieś uczucia, Twoje oczy zazwyczaj opadają w prawo, a gdy mówisz do siebie w myślach (dialog wewnętrzny), oczy opadają w lewo. Zapatrzenie przed siebie często wskazuje wizualizację. Powyżej przedstawiona generalizacja działa u większości społeczeństwa, a u osób leworęcznych może być odwrócona (obraz i dźwięk z prawej w lewo i odwrotnie).
Ruchy te najczęściej są bardzo szybkie, więc trzeba dokładnie obserwować. Czasami zdarza się świadome poruszanie oczami, np. w przypadku szukania informacji (próby przypomnienia sobie czegoś).
Wskazówki te umożliwiają rozpoznanie, w jaki sposób myśli druga osoba – czyli jaki system reprezentacji u niej dominuje. Dzięki temu, można łatwiej dopasować się do jej mapy rzeczywistości, w trakcie tworzenia rapportu.
Aby łatwo to sprawdzić, wystarczy zadać odpowiednie pytania, np.:
Przypominanie obrazów:
Jaki kolor mają drzwi wejściowe do Twojego domu?
W co byłaś ubrana wczoraj?
Konstruowanie obrazów:
Jak wyglądałby Twój pokój w różowe kropki na żółtym tle?
Przeliteruj swoje imię od końca.
Wspomnienia słuchowe:
Jaki jest głos Twojej matki? Przywołaj go.
Jaki jest sygnał Twojego budzika?
Konstruowanie słuchowe:
Jak brzmiałby głos Twojego najlepszego przyjaciela, gdyby mówił głosem Myszki Miki?
Jak Twój głos brzmiałby pod wodą?
Dialog wewnętrzny:
Co mówisz do siebie, gdy coś się Tobie udaje (tak na prawdę świetnie!)?
Jakim tonem rozmawiasz ze sobą?
Kinestetyka:
Jak to jest, gdy dotykasz wełny? A jak z aksamitem?
Jakie to uczucie, gdy chodzisz po rozgrzanym słońcem piasku?
Dzięki wskazówkom można też rozpoznać, czy dana osoba kłamie. Najczęściej gdy zapytasz o jakąś sytuację, najpierw oczy szybko polecą w obszar przypominania, a następnie (czasem przez dialog wewn.), do obszaru konstruowania. Jest to pomocne, zwłaszcza gdy znasz podstawy mowy ciała (dodatkowa weryfikacja takich sygnałów jak drapanie się po nosie, palec w pobliżu ust, zaróżowienie itp.).
Poniżej wskazówki systemów reprezentacji widziane u osoby na przeciwko Ciebie:
Legenda: O – obrazy;
K – konstruowane; P – przypominane; D – dźwięki, D.W. – dialog wewnętrzny, Kin. – kinestetyka (uczucia).
