Jak w łatwy sposób zmienić strach przed ludźmi na odwagę?

Jak często spotykasz się z ludźmi, którzy stresują się przed każdym spotkaniem z ludźmi? Ile razy słyszałeś słowa: „Boję się wystąpień publicznych”, „Nie wyjdę przed publikę ”, „Stresuje mnie każdy egzamin ustny”, „Nie dam rady zrobić prezentacji przed taką grupą”?

Fobia społeczna, czyli lęk przed wystąpieniami publicznymi (a nawet kontaktami z drugą osobą) jest coraz częściej spotykanym problemem. Szacuje się, że występuje częściej niż lęk przed śmiercią. Ludzie boją się wyjść przed grupę nieznanych sobie osób, bojąc się tego, co może się stać strasznego.

Mimo że większość ludzi (widzów) ma dobre zamiary, jest ciekawa wystąpienia, to nawet mając tego świadomość, dalej wywołuje to reakcje stresowe u osoby, która ma wystąpić. Lęk ten jest bowiem zakorzeniony na głębszym poziomie umysłu, w jego nieświadomej części. Ma to związek z przeszłością i systemem edukacji.

Dziecko chodzące do szkoły traktuje nauczyciela jako autorytet. Gdy zostaje wezwany do tablicy i nie potrafi prawidłowo odpowiedzieć, zamiast dostać ciepłe słowa, najczęściej zostaje w jakiś sposób skarcone. Skarcone w sposób werbalny (np. Znowu się nie nauczyłeś! Ty nieuku! Dlaczego się nie przygotowałeś?! I znowu nie umiesz! ) i ocenione na forum całej klasy.

Widząc twarze patrzącej grupy uczniów i dostając negatywny bodziec (ocena, skarcenie słownie, etc.) tworzy na poziomie nieświadomym skojarzenie (asocjację) sytuacji z bodźcem (tzw. kotwica w NLP).

Podobnie jak w doświadczeniu Pawłowa z psem (wyciek śliny na dźwięk dzwonka lub światło), takie dziecko, widząc twarze ludzi, zaczyna automatycznie czuć strach, lęk, który przeszkadza w kolejnym wystąpieniu. Po kilku – kilkunastu latach nauki w szkołach, takie dzieci wyrastają na osoby, które panicznie boją się wychodzić przed ludzi.

Programowanie neurolingwistyczne (NLP) jest zbiorem technik i modeli, pochodzących od osób odnoszących największe sukcesy w swoich dziedzinach (m.in. terapii). Jedną z takich skutecznych technik jest panorama społeczna.

Najpierw wyobraź sobie swoje wystąpienie. Zobacz w którym miejscu, na jakiej wysokości znajdują się ludzie, do których masz przemawiać. Jakiej są wielkości?

Najprawdopodobniej są oni więksi od Ciebie, lub/i wyżej niż linia oczu. Być może mają złowrogie twarze. Na szczęście jest to tylko Twoje (fałszywe) wyobrażenie.

Teraz zmień obraz. Po pierwsze spraw, aby się skurczyli :) Niech maleją, podobnie jak balon, z którego uchodzi powietrze. Z każdą chwilą coraz mniejsi, aż będą wielkości małych, kilkucentymetrowych krasnali.

Następnie, jeśli jeszcze znajdują się wysoko, opuść ich do samych stóp. Teraz ledwie dorastają Twoich pięt!

Kolejnym zadaniem dla Ciebie, jest przebranie ich w jakieś śmieszne stroje. Mogą to być ubiory klaunów, krasnoludków, smerfów... co jest dla Ciebie bardziej zabawne, to lepsze!

Następnie spraw, aby zaczęli tańczyć, skakać, łapać się za nosy, targać za uszy... tu wykaż się fantazją :)

Do tego dodaj jeszcze muzykę, która Cię rozbawia. Może to być muzyka cyrkowa lub ta ze Shreka :)

Teraz złam stan, czyli pomyśl o czymś zupełnie innym. Przypomnij sobie numer telefonu lub policz, ile jest żarówek na suficie. Cokolwiek.

Następnie pomyśl z powrotem o sytuacji, czyli nadchodzącym wystąpieniu publicznym. Jak się teraz czujesz? Jak wiele się zmieniło? Jeśli ćwiczenie zostało wykonane poprawnie, zauważysz znaczne zmiany. Jeśli nie, powtórz jeszcze raz.

Gdzie wykorzystać tą metodę?

Wszędzie tam, gdzie boisz się jakiegoś wystąpienia publicznego. Może to być prezentacja, egzamin ustny, rozmowa o pracę, kontakt z drugą osobą, spotkanie biznesowe czy spytanie ludzi na ulicy o godzinę.

Baw się, ucz i rozwijaj każdego dnia!

Pozdrawiam,
Marcin Kijak

Wróć do działu: Techniki NLP